Η ΒΑΛΙΤΣΑ

22 Οκτωβρίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΜΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Η βαλίτσα: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

ΜΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Η βαλίτσα: Ο σκηνοθέτης
Η βαλίτσα: Οι χαρακτήρες
Η βαλίτσα: Οι δομές
Η ΒΑΛΙΤΣΑ

Τρεις φίλες, σχεδόν συνομήλικες, και μια γνωστή τους, μεγαλύτερης ηλικίας, είναι ο πυρήνας της αφήγησης αυτής της ταινίας. Η Μαρίνα θέλει να γίνει ηθοποιός, προς το παρόν αρκείται σε βιντεάκια στα social. Η Αλίκη θέλει να γίνει τραγουδοποιός, προς το παρόν κάνει live με εύκολες διασκευές. Η Βάσω θα ήθελε να ζήσει μια περιπετειώδη ζωή, αλλά αρκείται στο να είναι καλή, σωστή και τυπική λογίστρια. Οι τρεις τους θα πάνε σε ένα φιλανθρωπικό γκαλά, μαζί με τη Στέλλα, την λίγο μεγαλύτερη, λίγο ωριμότερη του καρέ. Εκεί, όμως, τα κορίτσια θα συναντήσουν κάτι απρόσμενο στην τουαλέτα: μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά, δίπλα σε ένα πτώμα. Θα την παραδώσουν στην αστυνομία; Θα την κρατήσουν; Στο κατόπι τους θα βρεθούν όλων των ειδών οι απατεώνες και κακοποιοί, από την Ίριδα που παρανομεί, αλλά απρόθυμα, και τον φιλάργυρο σύντροφό της, τον Γιώργο, μέχρι τον Σπύρο, ικανό για απάτες μεγάλου βεληνεκούς.

Η βαλίτσα: Ο σκηνοθέτης

Ο Δημήτρης Παπαθανάσης έχει σκηνοθετήσει πέντε ταινίες μικρού μήκους, με την «Χους ει και εις χουν απελεύσει» (2025), να είναι η πιο πρόσφατη που παρουσιάστηκε στον Φεστιβάλ Δράμας το 2025. «Η βαλίτσα» (2026) είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Παράλληλα έχει δουλέψει, ως βοηθός σκηνοθέτης, σε άλλες ταινίες και τηλεοπτικές δουλειές. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τη διαχρονία της σκηνοθεσίας του. Στην ταινία «Χους ει και εις χουν απελεύσει» έχουμε ένα φιλμ νουάρ που αναπτύσσεται γύρω από ένα σενάριο που δεν περιγράφει επαρκώς τους χαρακτήρες του. Υπάρχουν όμως οι δομές που περιγράφουν μια ιστορία εγκλήματος και παρανομίας. Στη «Βαλίτσα» έχουμε μια κωμωδία, ένα εντελώς διαφορετικό θέμα που δεν είναι το πιο εύκολο.

Στην ταινία υπάρχουν πέντε διαφορετικές ιστορίες. Οι τέσσερις είναι των γυναικών της παρέας και η πέμπτη της Ίριδας, η οποία είναι το ενεργόν πρόσωπο της συμμορίας που κάνει απάτες με πώληση βρεφών. Αυτή ακολουθεί εντολές, δεν μπορεί να αντιδράσει γιατί την εκβιάζει ο εγκέφαλος της συμμορίας. Αυτός που θα μπλέξει τα πράγματα είναι ο σύντροφός της που προσβλέπει στην αρπαγή του ποσού για να ζήσουν τη ζωή τους, αφού εξαφανιστούν. Η Ίριδα όμως φοβάται. Στην κυριολεξία ο χαρακτήρας της Ίριδας είναι ο μόνος που αναπτύσσεται μέχρι ένα σημείο.

Η βαλίτσα: Οι χαρακτήρες

Βλέποντας την ταινία παρακολουθούμε μόνο τις συμπεριφορές των τεσσάρων γυναικών της παρέας. Μέσα από αυτές προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον χαρακτήρα τους. Δεν έχουμε επαρκή στοιχεία για να δούμε για ποιο λόγο η κάθε μία αντιδρά με αυτό τον τρόπο. Οι χαρακτήρες είναι σα να ζουν στον δικό τους κόσμο που το μόνο κοινό στοιχείο είναι τα λεφτά που έχει η βαλίτσα. Ο σκηνοθέτης για να ενώσει αυτές τις ιστορίες το μόνο που κάνει είναι να βάζει ένα τρικ, το ίδιο πάντα, για να πηγαίνει από το παρόν στο παρελθόν. Όμως αυτό κουράζει τον θεατή που βλέπει το ίδιο πράγμα συνέχεια, χωρίς να μπαίνει η ιστορία μέσα στον ψυχικό κόσμο των χαρακτήρων.

Αναγκαστικά το σενάριο καταφεύγει σε ατάκες και σε συμπεριφορές που αρχίζουν και τελειώνουν εκφράζοντας μόνο το συναίσθημα αυτής της στιγμής. Για αυτό το λόγο μπορούμε να διακρίνουμε θεατρικότητα στην ερμηνεία, κάτι που είναι αντίθετο με την κινηματογραφική αισθητική. Αν γυρίσουμε πίσω, στην εποχή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, το θεατρικό παίξιμο ήταν σχετικά περιορισμένο, σε αυτή την ταινία ήταν έκδηλο. Στις ταινίες του Φίνου και άλλων οι χαρακτήρες αναπτύσσονταν, εδώ απλά δεν υπάρχουν.

Η βαλίτσα: Οι δομές

Στο τέλος όλα μπαίνουν σε μια σειρά, το καλό νικά, οι «κακοί» τιμωρούνται, μια τετριμμένη πλοκή που δεν έχει τίποτε να προσθέσει στην ελληνική κινηματογραφία. Η κωμωδία, φαίνεται πιστεύει ο σκηνοθέτης, είναι μια εύκολη υπόθεση, αλλά αυτό είναι η αφορμή για την καταστροφή της ταινίας: για να κάνεις μια καλή κωμωδία θα πρέπει να κάνει πρώτα την αποδόμηση και μετά την αναδόμηση με στόχο τη σάτιρα μιας αξίας. Σε αυτή την ταινία δεν υπήρχε τίποτε από όλα αυτά.

Η ΒΑΛΙΤΣΑ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαθανάσης

Σενάριο: Δήμητρα Μπάρλα, Κατερίνα Μπέη, Άγγελος Φραντζής

Ηθοποιοί: Ναταλία Τσαλίκη (Στέλλα), Αναστασία Παντούση (Αλίκη), Λίλα Μπακλέση (Λίλα), Βάσω Καβαλιεράτου (Βάσω), Τόνια Σωτηροπούλου (Ίρις), Δημήτρης Μοθωναίος (Γιώργος), Αποστόλης Τότσικας (Σπύρος)

Φωτογραφία: Γιάννης Δρακουλαράκος

Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος

Μουσική: Κωστής Μαραγιέβας

Ήχος: Πάνος Παπαδημητρίου

Σχεδιασμός ήχου: Νικόλας Κωνσταντίνου

Σκηνικά: Μιχάλης Σαμιώτης

Κοστούμια: Μάρλι Αλειφέρη

Οπτικά εφέ: Ρένα Παπουτσή, Χρήστος Ζούμης

Παραγωγοί: Διονύσης Σαμιώτης

Χώρα παραγωγής: Ελλάδα

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: κομεντί