ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ

22 Οκτωβρίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

SOUDAIN

Έτσι ξαφνικά: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

SOUDAIN
Έτσι ξαφνικά: Ο σκηνοθέτης
Έτσι ξαφνικά: Η αίσθηση
Έτσι ξαφνικά: Η αγάπη
ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ
(SOUDAIN)

Η Μαρί-Λου Φονταίν, νέα διευθύντρια ενός οίκου ευγηρίας στο Παρίσι, αγωνίζεται για μια πιο ανθρώπινη φροντίδα των ηλικιωμένων, υιοθετώντας τη μέθοδο «humanitude», παρά τις αντιστάσεις της ομάδας της. Η γνωριμία της με τη Μαρί Μορισάκι, μια γιαπωνέζα φιλόσοφο και σκηνοθέτη, αλλάζει τη ζωή της. Έτσι ξαφνικά. Αντλώντας έμπνευση από την αλληλογραφία μεταξύ ενός άρρωστου φιλόσοφου και μιας ιατρικής ανθρωπολόγου, ο Χαμαγκούτσι γύρισε την ταινία σε ένα υπαρκτό κέντρο φροντίδας, με επαγγελματίες ηθοποιούς να συμπράττουν με πραγματικούς ασθενείς.

Έτσι ξαφνικά: Ο σκηνοθέτης

Μετά από το «Ο διάβολος δεν υπάρχει» (2023) και «Gift» (2023) ο Ριουσούκε Χαμαγκούτσι θα γυρίσει το «Έτσι ξαφνικά» το 2026. Με βραβεία για την καλύτερη ηθοποιό, για τη Βιρτζινί Εφιρά, στο Φεστιβάλ Κανών, Καλύτερης Ταινίας, στο Φεστιβάλ της Χάιφα και με το βραβείο από το Φεστιβάλ Σαν Σεμπάστιαν έρχεται αυτή η ταινία να μας μιλήσει για το πολύ ευαίσθητο θέμα της ζωής ενός ανθρώπου σε ένα νοσοκομειακό ίδρυμα. Τα 196 λεπτά, που διήρκησε η ταινία, δεν προκάλεσαν την κούραση στον θεατή αν και ο ρυθμός της δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορος. Όσα διαδραματίζονται στον κινηματογραφικό χρόνο αιχμαλωτίζουν τη ματιά του θεατή, αφού αυτός δεν μπορεί να αφήσει τη ματιά του ούτε ένα δευτερόλεπτο γιατί όλα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη ζωή του ανθρώπου.

Ο σκηνοθέτης έχει συγγράψει το σενάριο και έχει καταφέρει να μπλέξει σε αυτό την μυθιστορηματική πλοκή και το δοκίμιο. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που νομίζουμε ότι αυτό που βλέπουμε μπορεί να ήταν μέρος μιας διάλεξης. Κόβει τα δοκιμιακά μέρη, τα βάζει να συνυπάρξουν με τα μυθιστορηματικά, με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να βγάλει από το δοκίμιο μια γλαφυρή αφήγηση και να κάνει όλο αυτό μια όμορφη πρόταση για την αξιοπρέπεια της ζωής. Μας λέει ότι αυτό που έχει σημασία είναι η αίσθηση που αποκομίζουμε από τον αφηγηματικό λόγο και όχι το νόημα αυτό καθαυτό.

Έτσι ξαφνικά: Η αίσθηση

Παρακολουθούμε σκηνές από ένα θεατρικό έργο και, μετά, τη συζήτηση με το κοινό. Η διευθύντρια του οίκου ευγηρίας μιλά στη σκηνοθέτη στα ιαπωνικά. Το ακροατήριο είναι Γάλλοι που δεν γνωρίζουν την ιαπωνική γλώσσα, κάποιος ζητάει τη μετάφραση, ο πρωταγωνιστής λέει ότι μπορούμε να καταλάβουμε από τον τόνο της φωνής τη σπουδαιότητα όσων λέχθηκαν. Ούτως ή αλλιώς αυτό που θα μας μείνει είναι το ανθρώπινο συναίσθημα και όχι το νόημα των λέξεων. Έχει δίκιο. Αυτή η σκηνή είναι η αφορμή να γνωριστούν η διευθύντρια του οίκου ευγηρίας και η σκηνοθέτης. Από αυτή τη στιγμή και έπειτα παρακολουθούμε τη ζωή τους και όσα γίνονται με τους ενοίκους του οίκου.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που αισθανόμαστε ότι λίγο θέλει για να έχουμε μια ερωτική πράξη. Οι δύο γυναίκες να γίνουν ζευγάρι και να ζήσουν μαζί. Αυτό συμβαίνει γιατί η φροντίδα του σώματος και του πνεύματος είναι το απαραίτητο στοιχείο μιας ερωτικής συνύπαρξης. Ο έρωτας είναι η αγάπη, αυτή υπάρχει παντού, σε κάθε καρέ της ταινίας, μας μιλά για την ειλικρινή αγάπη του ανθρώπου, όταν δεν υπάρχουν ανταλλάγματα ή προαπαιτούμενα. Ο θεατής εμπλέκεται σε αυτή την αφήγηση που είναι μπολιασμένη από το αίσθημα της αγάπης. Μπαίνει στην ταινία και στο τέλος αισθάνεται ότι ζει σε αυτό το περιβάλλον, σε έναν επίγειο Παράδεισο. Αυτή η μετάλλαξη εμφανίζεται στη νοσοκόμα που αντιδρά σε αυτή τη μέθοδο, στο τέλος όμως την υιοθετεί.

Έτσι ξαφνικά: Η αγάπη

Τι πιο όμορφο να βλέπουμε τους νοσηλευτές να γίνονται ένα με τους ενοίκους; Οι εμπειρίες των μεν και των δε να γίνονται κοινή αφήγηση; Ο κινηματογράφος έτσι γίνεται η ζωή μας ή το αντίστροφο. Φεύγοντας δεν μπορούμε παρά να υποβληθούμε σε αυτό τον προβληματισμό: Η αγάπη σε έναν άνθρωπο είναι το απαραίτητο συστατικό της ζωής του, χωρίς αυτό χάνει το νόημα της ύπαρξής του, λειτουργεί μόνο με το ένστικτο, δεν διαφέρει καθόλου με ένα ζώο. Το έλλογο ζώο, ο άνθρωπος, δεν μπορεί να αντισταθεί στο συναίσθημα της αγάπης, ανεξάρτητα με την ψυχολογική του κατάσταση. Αυτός είναι ο προβληματισμός που μας προτείνει η ταινία.

Η σκηνοθεσία παίρνει ένα εξαιρετικό σενάριο, το οπτικοποιεί με τον πιο όμορφο τρόπο. Οι ηθοποιοί παίζουν απόλυτα φυσικά, εκπέμπουν ηρεμία, λάμπουν από αγάπη, μιλούν και με τη γλώσσα του σώματος, μας δίνουν ένα ολοκληρωμένο έργο που δεν μας κουράζει καθόλου, παρά τη μεγάλη διάρκειά του. Το μοντάζ δένει όλα τα μέρη με όμορφο τρόπο, για να μας δώσει όλα τα υλικά που θα είναι απαραίτητα σε μια ιστορία αγάπης, βάζοντάς τα στη σωστή σειρά και δένοντάς τα στο τέλος της ταινίας, όπου η συγκίνηση είναι αυθόρμητη. Σε όλα αυτά βοηθά η πολύ καλή φωτογραφία που φωτίζει απαλά όλο το περιβάλλον, τα σκηνικά και τα κοστούμια που εκπέμπουν αληθοφάνεια.

ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ

(SOUDAIN)

Σκηνοθεσία: Ryūsuke Hamaguchi

Σενάριο: Ryūsuke Hamaguchi, Léa Le Dimna, Makiko Miyano, Maho Isono (μυθιστόρημα)

Ηθοποιοί: Virginie Efira (Μαρί-Λου Φοντέν), Tao Okamoto (Μάρι Μορισάκι), Kyôzô Nagatsuka (Γκόρο Κιομίγια), Kodai Kurosaki (Τομόκι Κιμποντέρα), Jean-Charles Clichet (Ολιβιέ Μαριτάνια), Marie Bunel (Σόφι Λεφέμπβρ), Romain Cottard (Νταμιέν)

Φωτογραφία: Alan Guichaoua

Μοντάζ: Azusa Yamazaki

Μουσική: Samuel Andreyev

Ήχος: Thomas François, Rémi Gauthier

Κοστούμια: Caroline Spieth

Οπτικά εφέ: Olivier Villeaud

Παραγωγοί: Renan Artukmaç, Bettina Brokemper, Charlotte Dauphin, Julien Deris, David Gauquié, Hiroko Matsuda, Jean-Luc Ormières, Kôsuke Oshida, Joseph Rouschop, Yûji Sadai, Charles-Henri de la Rochefoucauld, Olivier Père