ΒΑΣΙΛΙΣΣΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

29 Οκτωβρίου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

QUEEN AT SEA

Βασίλισσα στη θάλασσα: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

QUEEN AT SEA
Βασίλισσα στη θάλασσα: Ο πυρήνας της αφήγησης
Βασίλισσα στη θάλασσα: Η υστερία
Βασίλισσα στη θάλασσα: Η απόλαυση
Βασίλισσα στη θάλασσα: Η βία
ΒΑΣΙΛΙΣΣΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
(QUEEN AT SEA)

Η Αμάντα είναι μία 50χρονη καθηγήτρια, χωρισμένη μητέρα της έφηβης Σάρα, αλλά και «κηδεμόνας» της ογδοντάχρονης μητέρας της Λέσλι, η οποία πάσχει από γεροντική άνοια. Για να τη φροντίσει, μετακομίζει προσωρινά στο Λονδίνο, αδυνατώντας να εμπιστευτεί πλήρως τον ογδονταπεντάχρονο πατριό της, Μάρτιν. Η ασθένεια είναι εκφυλιστική και απρόβλεπτη. Θεωρητικά, η Λέσλι θα έπρεπε να βρίσκεται σε μια εξειδικευμένη δομή φροντίδας. Ο Μάρτιν όμως αρνείται κατηγορηματικά. Παραμένει βαθιά ερωτευμένος με «το κορίτσι του». Θέλει ο ίδιος να τη φροντίζει: να τη λούζει, να τη ντύνει, να της δίνει τα φάρμακά της, να πηγαίνουν χεράκι χεράκι την καθημερινή τους βόλτα στο πάρκο.

Βασίλισσα στη θάλασσα: Ο πυρήνας της αφήγησης

Όλα ξεκινούν όταν η Αμάντα πιάνει στα πράσα τον Μάρτιν να κάνει έρωτα με τη Λέσλι. Ο γιατρός έχει απαγορέψει στο Μάρτιν να κάνει έρωτα με τη γυναίκα του επειδή αυτή δεν μπορεί να συναινέσει και έτσι αυτό θεωρείται βιασμός. Η Αμάντα καλεί την αστυνομία, αναλαμβάνει μια κοινωνική λειτουργός και το αποτέλεσμα είναι να χωρίσουν το ζευγάρι, ο Μάρτιν να μην έχει επαφή με τη γυναίκα του και, τελικά, αυτή να καταλήξει σε ένα οίκο ευγηρίας. Αυτές οι πράξεις ακούγονται παράλογες. Στην Αγγλία όμως το παράλογο είναι κάτι το σχετικό. Το όριο του λογικού με το παράλογο είναι δυσδιάκριτο. Τότε όλα παίρνουν άλλη τροπή.

Να θυμηθούμε την ταινία «Ladybird ladybird» (1994), του Κεν Λοουτς. Σε αυτή μια γυναίκα κάνει παιδιά που, σύμφωνα με την αγγλική πρόνοια, δεν μπορεί να τα συντηρήσει, της τα παίρνουν και η πράξη αντίστασής της είναι να φέρνει παιδιά στον κόσμο. Μια παρόμοια αφήγηση έχουμε εδώ: η ερωτική πράξη είναι απαγορευμένη σε αυτό το ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο Μάρτιν βλέπει ερωτικά τη γυναίκα του και αυτό, η ερωτική πράξη, είναι μια πράξη αντίστασης στο παράλογο σύστημα που κανονίζει τη βρετανική κοινωνία.

Βασίλισσα στη θάλασσα: Η υστερία

Κινητήριος μοχλός είναι η Αμάντα. Διακρίνουμε πολύ εύκολα τον υστερικό χαρακτήρα της. Μισεί τον πατριό της και θέλει να κανονίζει τη ζωή της μητέρας της. Παράλληλα θεωρεί ότι μπορεί να βάζει κανόνες στο πως θα ζήσει η κόρη της. Το αποτέλεσμα είναι να είναι όλοι εναντίον της, ακόμα και αν δεν το εκφράζουν με σαφήνεια. Η ζωή σε αυτή την κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει, το πότε θα εκραγεί δεν το ξέρουμε. Αυτό που θέλει να αγνοεί η Αμάντα, όπως και το αγγλικό σύστημα πρόνοιας, είναι ότι ένας άνθρωπος έχει ανάγκη την απόλαυση για να ζήσει και η Λέσλι βρίσκει καταφύγιο σε αυτή για να μπορέσει να επιβιώσει.

Στον οίκο ευγηρίας τα φτιάχνει με έναν άλλο ανιακό ένοικο, κάνει έρωτα, υποθετικά αυτός την έχει βιάσει, όμως, όπως αποκαλύπτεται η Λέσλι είναι αυτή που επιδιώκει την ερωτική πράξη. Όταν ο Μάρτιν πείθεται να μην κάνει έρωτα μαζί της, τότε γίνεται εχθρός της, με αποτέλεσμα η Λέσλι να βιαιοπραγήσει εναντίον του, με οδυνηρό αποτέλεσμα. Καταλαβαίνει η Λέσλι τι κάνει; Μάλλον όχι. Κάνει έρωτα με τη θέλησή της; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι απλή. Η κουβέντα είναι πολύ μεγάλη και εστιάζει στο κατά πόσο οι ανιακοί μπορούν να επιδιώκουν να κάνουν έρωτα ή να καταλαβαίνουν ότι το κάνουν.

Βασίλισσα στη θάλασσα: Η απόλαυση

Η ψυχολογία υπαγορεύει ότι η απόλαυση -και η ερωτική- είναι το όχημα της κατανόησης της πραγματικότητας. Ο άνθρωπος φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα με εφαλτήριο την απόλαυση που εισπράττει, με οποιοδήποτε τρόπο. Ένας ανιακός μπορεί να μην κατανοεί τι κάνει, όμως λειτουργεί με το ένστικτό του, τουλάχιστον. Άρα η Λέσλι ξέρει ότι έχει ανάγκη την ερωτική πράξη και όποιος δεν της την προσφέρει είναι εχθρός της. Τότε βιαιοπραγεί, όπως θα έκανε ένα μικρό παιδί όταν πεισμώνει με κάτι. Πάνω σε αυτό είναι δομημένη όλη η ταινία.

Αυτό το θέμα είναι τεράστιο. Έναν ανιακό τον βλέπεις σαν ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει τι κάνει, αλλά, σε αυτή τ θέση διαφωνούμε, δεν μπορεί να καθοδηγείται από το ένστικτό του, δεν κατανοεί την απόλαυση που παίρνει. Βλέπουμε ότι η Λέσλι είναι άλλος άνθρωπος όταν απολαμβάνει και πολύ διαφορετικός όταν της κόβουν αυτό το συναίσθημα. Η πρόνοια και η Αμάντα δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η Λέσλι είναι άνθρωπος, ότι δεν είναι κλινικά νεκρή, ότι έχει, ακόμα, τις αισθήσεις της. Βλέπουμε αυτό το αδιέξοδο με πολύ απλό αφηγηματικό τρόπο και μπαίνουμε στη θέση της Λέσλι.

Βασίλισσα στη θάλασσα: Η βία

Η βία της Λέσλι είναι δικαιολογημένη από την ασθένειά της και από την απόρριψη που ξαφνικά βιώνει. Η βία της Αμάντα και της πρόνοιας είναι αδικαιολόγητη. Το κράτος είναι ανάλγητο και η υστερική Αμάντα καταφέρνει να έρθει σε τρομερή σύγκρουση τόσο με τον εαυτό της, ασυνείδητα, όσο και με τους συγγενείς της, τον Μάρτιν και την κόρη της. Αυτή βιώνει την αγάπη με έναν συνομήλικό της και, τότε, καταλαβαίνει, όταν βιώνει την ερωτική απόλαυση, το πρόβλημα που δημιουργεί η μητέρα της. Το τέλος είναι ανοιχτό, ο σκηνοθέτης το αφήνει έτσι για να δώσει ο θεατής τη δική του έκβαση.

Πολύ καλές οι ερμηνείες από τους τέσσερις πρωταγωνιστές. Παίζουν απόλυτα ρεαλιστικά. Αφήνουν να φανεί η φουρτούνα που υπάρχει σε αυτές τις σχέσεις και είναι καταστροφική για την κοινωνία, συνολικά. Το μοντάζ δημιουργεί αυτό τον ρυθμό που χρειάζεται για να δομηθούν οι χαρακτήρες και οι μεταξύ τους σχέσεις. Έτσι η φιλμική κατασκευή είναι εξαιρετική στη δομή της, πλησιάζει αυτή του Κεν Λοουτς και του Μάικλ Λι, τον κραυγαλέο ρεαλισμό που κρύβει από κάτω μια σειρά από στοιχεία που έχουν εκρηκτική δύναμη. Εμείς το βιώνουμε έτσι σχεδόν από τις πρώτες στιγμές της ταινίας και καλούμαστε να πάρουμε θέση.

ΒΑΣΙΛΙΣΣΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

(QUEEN AT SEA)

Σκηνοθεσία: Lance Hammer

Σενάριο: Lance Hammer

Ηθοποιοί: Juliette Binoche (Αμάντα), Tom Courtenay (Μάρτιν), Anna Calder-Marshall (Λέσλι), Florence Hunt (Σάρα), Cody Molko (Τζέιμς), Steven Cree (Τζόναθαν), Steven Cree (Έμμα), Marie-Elle Vooijs (Ανέκε), Jean Pemberton (Τζέμα)

Φωτογραφία: Adolpho Veloso

Μοντάζ: Lance Hammer

Ήχος: Laura Clough

Σχεδιασμός ήχου: Kent Sparling

Σκηνικά: Eliora Darmon

Κοστούμια: Saffron Cullane

Οπτικά εφέ: Karen M. Nichols

Παραγωγοί: Tristan Goligher, Lance Hammer

Χώρα παραγωγής: Αγγλία, ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: ψυχολογική τραγωδία, θρίλερ

Γλώσσα: αγγλικά, γαλλικά