I PLAY ROCKY
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΡΟΚΙ
I play Rocky: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Πριν από 50 χρόνια, η ταινία «Ρόκι» έγινε παγκόσμιο φαινόμενο, έσπασε τα ταμεία και χάραξε ανεξίτηλα το όνομά του πρωταγωνιστή στην ιστορία του κινηματογράφου. Η ταινία κέρδισε τρία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, ενώ η μουσική του Μπιλ Κόντι έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κινηματογραφικά θέματα. Μισό αιώνα μετά, η ιστορία του ασήμαντου πυγμάχου Ρόκι Μπαλμπόα που γίνεται παγκόσμιος πρωταθλητής, παραμένει βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. Όμως, πίσω από την ιστορία του απόλυτου αουτσάιντερ κρύβεται ένας εξίσου συναρπαστικός αγώνας: εκείνος του Σιλβέστερ Σταλόνε. Ένας άγνωστος τότε, αγωνιζόμενος ηθοποιός, που ζούσε στο Χελς Κίτσεν της Νέας Υόρκης και αντιμετώπιζε τη μία απόρριψη μετά την άλλη, αποφάσισε να γράψει ο ίδιος το σενάριο που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του. Παρά τις αρνητικές απαντήσεις και τις φαινομενικά αδύνατες πιθανότητες, ο Σταλόνε αρνήθηκε να εγκαταλείψει το όνειρό του και επέμεινε να υποδυθεί ο ίδιος τον Ρόκι, ρισκάροντας τα πάντα.
I play Rocky: Η ιστορία
Μπορεί να μην σας αρέσει η ταινία «Ρόκι», όπως επίσης οι υπόλοιπες της σειράς, αλλά, για να είμαστε δίκαιοι η πρώτη και η τελευταία αξίζει κάποιος να τις δει. Όμως ακόμα και αν αντιπαθείτε τον Σιλβέστερ Σταλόνε αυτή η ταινία από ένα σημείο και έπειτα θα σας συνεπάρει. Ο Άντονι Ιπόλιτο είναι ένας πειστικός Σταλόνε, μιλά, κινείται, συμπεριφέρεται όπως ακριβώς ο Σιλβέστερ Σταλόνε, το κυριότερο κοιτάζει όπως ο σταρ του Χόλιγουντ. Εκ πρώτης όψεως η ταινία μιλά για τον Σταλόνε και την επιτυχία του στην αυτοκρατορία του θεάματος. Αλλά αυτό είναι η επίφαση.

Κάτω από αυτό υπάρχει ο άνθρωπος Σταλόνε που προσπαθεί να πετύχει το αδύνατο: να πρωταγωνιστήσει στο σενάριο που έχει γράψει. Οι προσφορές για να πουλήσει το σενάριο, χωρίς να παίξει, είναι μικρές και όσο αυτός αρνείται τόσο αυτές ανεβαίνουν. Αρνείται και, τελικά, θα παίξει αλλά με έναν προϋπολογισμό που είναι εξευτελιστικός. Οι παραγωγοί πιστεύουν σε αυτόν, όχι όμως η εταιρεία παραγωγής. Η εταιρεία τους λέει να προχωρήσουν με ένα εκατομμύριο δολάρια, ξέροντας ότι στο δρόμο οι παγίδες είναι τέτοιες που γρήγορα θα τα παρατήσουν. Ο Σταλόνε επιμένει και η ταινία τελειώνει.
I play Rocky: Κάτω από την επίφαση
Ο Σταλόνε είναι ο Ρόκι. Είναι το αναφερόμενο του ανθρώπου που πιστεύει σε αυτό που θέλει να κάνει και είναι αποφασισμένος να το καταφέρει πάση θυσία. Ο Ρόκι δεν είναι μόνο ο πυγμάχος που ρίχνεται στον αγώνα, τρώει τη μούρη του, φτάνει σε ένα σημείο που θα τον αναγνωρίσουν. Ο Ρόκι, στην ταινία, δεν παλεύει για να φτάσει σε ένα σημείο και μετά να τα παρατήσει, θέλει να κάνει την υπέρβασή του και να φτάσει μέχρι το τέλος. Έχει δει τη διαδρομή, έχει μετρήσει τις δυνάμεις του, ξέρει ότι οι πιθανότητες είναι λίγες, αλλά θέλει να πετύχει τον στόχο του και, τελικά, τα καταφέρνει. Εκτός της ταινίας πόσοι είναι οι Ρόκι;
«Σε εσάς τους Ρόκι, σας αγαπάω», λέει ο Σταλόνε όταν παραλαμβάνει το Όσκαρ του. Αυτοί οι Ρόκι είναι οι αγωνιστές στην πραγματική ζωή, αυτοί που ζουν σε έναν πραγματικό κόσμο, δεν νοιάζονται για τις μοδάτες καταστάσεις, νοιάζονται για αυτό που θέλουν να ζήσουν, για το όραμά τους. Μπορεί να είναι ο περιπτεράς που, στο υστέρημα του χρόνου του, γράφει και γίνεται συγγραφέας που εκδίδει τα βιβλία του. Μπορεί να είναι ο υπάλληλος που αν σου πει τι κάνει, στον ελεύθερο χρόνο του, πέφτεις από τα σύννεφα γιατί εκεί σε έχει παρασύρει και σε αφήνει απότομα στο κενό. Η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιους ανθρώπους, αφανείς ήρωες, πετυχημένοι επειδή κατάφεραν γίνουν κάτι χωρίς τη στενή υποστήριξη κάποιου φίλου ή συγγενή. Άρα η ταινία δεν μιλά για τον Σιλβέστερ Σταλόνε.

I play Rocky: Η υπέρβαση
Βγάζουμε τον Σιλβέστερ από το κλουβί του, αυτός ανοίγει τα φτερά του, γίνεται ένα πουλί που όλο μεγαλώνει, μέχρι που φτάνει στον ουρανό, χορεύει έναν περήφανο χορό και, φυσικά, δεν φοβάται. Βέβαια όλα αυτά είναι ουτοπικά, το δέχομαι, γιατί αυτή η επιτυχία είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Το Χόλιγουντ ξέρει να κόβει τα φτερά ενός ανεξάρτητου και το κάνει. Αυτές οι εξαιρέσεις, όπως του Κασσαβέτη και άλλων, επιβεβαιώνουν τον κανόνα, υπάρχουν γιατί μπορούν να βασιστούν σε ένα παράλληλο κύκλωμα, όπως αυτό που παρουσιάζεται στο Σάντανς. Επιστροφή στην πραγματικότητα: στην Ελλάδα κάτι τέτοιο δεν υπάρχει πλέον, στο παρελθόν είχαμε ζήσει ανάλογες καταστάσεις αλλά όλα τέλειωσαν με τον τρόπο ζωής που είναι μια επίφαση της πραγματικής ζωής, όπου το «εμείς» έχει πεθάνει. Εδώ δεν μπορεί να υπάρχουν Ρόκι, κανείς δεν θα πιστέψει σε αυτούς.
Δεν μπορεί να μην σε συνεπαίρνει αυτός ο ρομαντισμός της ταινίας. Η σκηνοθεσία περιορίζεται στην κλασική φόρμα, δεν τολμά να ξεφύγει από το τετριμμένο και να ανοίξει το κείμενό της. Ο πρωταγωνιστής μοιάζει στον Σταλόνε σα να είναι μια κλωνοποίησή του. Γιατί άραγε θα θέλαμε ένα πιστό αντίγραφό του; Ένα διπλότυπο που δεν θα ήταν η εικόνα του προσώπου, στο οποίο αναφερόμαστε, δεν θα άνοιγε μια διέξοδο για να φανταστούμε τους τόσους Ρόκι που υπάρχουν στην κοινωνία μας; Αυτή είναι η μεγάλη αδυναμία της ταινίας. Τη σώζει η πολύ καλή φωτογραφία που αναδεικνύει πρόσωπα και καταστάσεις, όπως και το μοντάζ που κόβει όσα δεν χρειάζονται. Δημιουργείται έτσι ένα διπλότυπο που δεν είναι εντελώς η ακριβής αναπαράσταση της πρώτης ταινίας και μας ωθεί να προεκτείνουμε το κείμενό της.
I play Rocky: Οι χαρακτήρες
Πολύ καλοί οι ηθοποιοί, ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες με μεγάλη πιστότητα. Ακολουθούν τις σκηνοθετικές οδηγίες και φτιάχνουν καταστάσεις που, μερικές φορές, φέρνουν γέλιο επικριτικό και άλλες ικανοποίησης που έχει επιτευχθεί το αδύνατο. Εξαιρετική η σκηνή που η γυναίκα του Ρόκι τον ρωτά ποιο είναι αυτό που τον πληγώνει, τον ωθεί να αυτοψυχαναλυθεί και, ξέροντας πλέον το τραύμα του, να δώσει ρεσιτάλ ερμηνείας σε μια σκηνή που δεν έπειθε, όπως λέει ο σκηνοθέτης. Τουλάχιστον, όταν ανάψουν τα φώτα φεύγεις με ένα αίσθημα ικανοποίησης -«μπορώ και εγώ να τα καταφέρω»-, ουτοπία είναι, όμως οι υπερβάσεις τι άλλο από ουτοπικές μπορεί να είναι;
I PLAY ROCKY
Σκηνοθεσία: Peter Farrelly
Σενάριο: Peter Gamble
Ηθοποιοί: Anthony Ippolito (Σιλβέστερ Σταλόνε), AnnaSophia Robb (Σάσα), P.J. Byrne (Ίρβιν Βίνκλερ), Toby Kebbell (Ρόμπερτ Τσάρτοφ), Tracy Letts (Σάντι Μάντοξ), Jay Duplass (Τζον Άβιλντεν), Matt Dillon (Φράνκ Σταλόνε), Stephan James (Καρλ Γουίδερς/Απόλο Κριντ)
Φωτογραφία: Sean Porter
Μοντάζ: Sam Seig
Μουσική: Dave Palmer
Ήχος: Ken Strain, Nick Seaman
Σκηνικά: Amy Beth Silver
Κοστούμια: Amy Roth
Ειδικά εφέ: Drew Jiritano
Οπτικά εφέ: John Ashby, John Bair, Brian Magarian
Παραγωγοί: Christian Baha, Toby Emmerich, Peter Farrelly, Paul Currie, Michele Weiss
Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ
Έτος παραγωγής: 2026
Είδος: προσωπογραφία, τραγωδία
Γλώσσα: αγγλικά
Χρώμα: έγχρωμη
Διάρκεια: 128΄
Εταιρεία διανομής: Tanweer
Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 19/11/2026
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.
Διαβάστε τις κριτικές που έχουμε δημοσιεύσει
67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Διαβάστε τις κριτικές των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου






